کود دهی فلفل در 40 روز اول

The post کود دهی فلفل در 40 روز اول appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

برنامه کامل کوددهی ذرت علوفه‌ای رقم 703 از طریق سنتر پیوت  

روش آبیاری: سنتر پیوت با سیستم تزریق کود

بافت خاک: لومی شنی؛    EC آب: حدود 1000 میکروزیمنس؛    دوره رشد: حدود 100 تا 110 روز (علوفه ایی)

قبل از کاشت: 2 کیلو از کود بذرمال را حداکثر در 8 تا 9 لیتر آب حل نموده و با 200 کیلو بذر ذرت خوب مخلوط نمایید و پس از هوا خشک شدن بذر در سایه اقدام به کشت نمایید.

مرحله 1: سبز شدن تا 6 برگی (روز 7 تا 20 پس از کاشت)  مقادیر در هکتار

هدف: تحریک رشد ریشه، افزایش مقاومت، شروع رشد سریع

نیترات آمونیوم یا اوره: 7-10 کیلوگرم در هر نوبت (2 بار در هفته)

سولفات روی: 1-1.5 کیلوگرم/هکتار (یک نوبت در یک ماه)

میکرو کامل (EDTA): تا 1 کیلوگرم در هر نوبت (1 بار در هفته) قابل اختلاط با اوره یا نیترات آمونیوم

موارد در همه هفته ها تا ظهور 6 برگی ادامه یابد.

علفکش: در مرحله 2 تا 3 برگی لزوم استفاده از علفکش (نیکوسولفورون (کروز) 2 لیتر در هکتار یا به صورت پیش رویشی یا پیش کاشتی علفکش استوکلر (سورپاس) 5 لیتر درهکتار ترجیحا پهباد ترجیحا)  زمان مصرف علفکش حجم آبیاری 50 درصد کم شود.

مرحله 2: 6 برگی تا ساقه‌رویی شدید (روز 20 تا 40)

هدف: افزایش رشد رویشی، تثبیت بوته، جذب نیتروژن و پتاس

اوره یا نیترات آمونیوم: 10-15 کیلوگرم در هر نوبت (تا 2 بار در هفته)

ویژه زراعی 1 : 5-7 کیلوگرم یک بار در هفته (حداکثر 3 بار)

اسید هیومیک یا آمینو اسید: 1 تا 2 لیتر در هر هفته

موارد در همه هفته ها تا شروع گرده‌افشانی   ادامه یابد.

مرحله 3: گرده‌افشانی تا شیر دانه (روز 40 تا 70)

هدف: افزایش پر شدن بلال و کیفیت علوفه

ویژه زراعی (2)  5تا 7 کیلوگرم یک بار در هفته (حداکثر 2 بار) یا 10 کیلو نیترات پتاسیم: 10-12 کیلوگرم در هفته (دو نوبت)

اسید بوریک یا بور محلول: 200 گرم در هفته (حداکثر سه بار)

مولیبدات سدیم: 100 گرم (تقسیم در دو نوبت)

میکرو کامل (EDTA): هفته‌ای یک‌بار، 0.5 کیلوگرم + آهن 13 % نیم کیلو در هکتار

مرحله 4: پر شدن نهایی و آماده برداشت (روز 70 تا 90)

هدف: حفظ سلامت بوته، افزایش انرژی در علوفه

ویژه زراعی (1) 5 کیلو + ویژه زارعی (2) 10 کیلو یا نیترات پتاسیم  7-10 کیلوگرم در هفته اول شروع پر شدن دانه

ویژه زارعی (2) 10 کیلو یا نیترات پتاسیم  7-10 کیلوگرم در 3 هفته بعد از شروع پر شدن دانه (تا سه نوبت یکبار در هفته)

کلسیم کلاته + آمینو اسید (در صورت نیاز): 1 لیتر در هفته

قطع آبیاری با ظهور علائم زردی روی غلاف بلال

نکات اجرایی:

هر تزریق کود باید همراه با 10 تا 20 میلی‌متر آبیاری باشد.

از کودهای 100٪ محلول استفاده شود تا به فیلتر و نازل آسیب نرسد.

در صورت فاصله زیاد بین آبیاری‌ها، مقدار کود در هر نوبت کمی افزایش یابد.

تنظیم دقیق طبق آنالیز خاک و نیاز گیاه قابل تغییر است.

تهیه و تنظیم: دکتر اصغر رحیمی

The post برنامه کامل کوددهی ذرت علوفه‌ای appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

کوددهی پس از برداشت یکی از مراحل حیاتی در تغذیه درختان میوه است که اغلب توسط باغداران نادیده گرفته می‌شود

به‌ محض برداشت محصول، گیاه وارد مرحله‌ای از استراحت می‌شود، پیش از آنکه چرخه زیستی خود را دوباره آغاز کند. پیش از گل‌دهی، گیاه شروع به ذخیره مواد مغذی می‌کند که در مرحله جوانه‌زنی و گل‌دهی چرخه بعدی از آن‌ها استفاده خواهد کرد. به همین دلیل، مرحله‌ای وجود دارد که ضروری اما اغلب نادیده گرفته می‌شود:کوددهی پس از برداشت.

بهترین زمان برای کوددهی پس از برداشت:

دوره پس از برداشت از پایان برداشت میوه تا شروع دوره استراحت درختان ادامه دارد. این استراحت با تغییر رنگ برگ‌ها، به‌ویژه در گونه‌های خزان‌دار، مشخص می‌شود؛ که این تغییر بسته به گونه بسیار متفاوت است و نشانه‌ای از آغاز فاز استراحت درخت می‌باشد.

برای مثال، در یک تاکستان، این دوره می‌تواند بین ۳۰ تا ۴۵ روز بسته به موقعیت مکانی طول بکشد، در حالی که در یک باغ گیلاس ممکن است بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ روز ادامه داشته باشد. بنابراین، مقدار مواد مغذی که در دوره‌های پیش و پس از برداشت استفاده می‌شود باید با مدت این مرحله متناسب باشد.

بنابراین، مقدار مواد مغذی که در دوره‌های پیش و پس از برداشت استفاده می‌شود باید با مدت این مرحله متناسب باشد.

تغذیه پس از برداشت:

تغذیه پس از برداشت یکی از رویدادهای کلیدی در تقویم باغداری است. به‌محض اینکه میوه‌ها از درخت برداشت می‌شوند، باید ذخایر غذایی درخت برای فصل آینده دوباره پر شود.

اگرچه فاصله زمانی بین برداشت میوه تا ریزش برگ‌ها کوتاه است، اما دوره‌ای بسیار حیاتی به‌شمار می‌آید. این بازه یک فرصت طلایی برای تأمین مواد مغذی حیاتی است، آن هم دقیقاً زمانی که درخت به‌صورت طبیعی در حال انتقال مواد مغذی و کربوهیدرات‌ها از برگ‌ها به جوانه‌ها و بافت چوبی برای آماده شدن جهت خواب زمستانی است.

ظرفیت رشد در ابتدای فصل آینده، به غلظت عناصر غذایی و ذخایر کربوهیدراتی در جوانه‌ها در زمان ریزش برگ بستگی دارد. بنابراین، به‌محض برداشت هر رقم، باید برنامه تغذیه پس از برداشت را سریعاً و دقیق اجرا کنید.

بهترین زمان برای کوددهی پس از برداشت، بلافاصله پس از برداشت هر محصول و در سریع‌ترین زمان ممکن است.

برای جذب حداکثری مواد غذایی، برگ‌ها باید همچنان سالم و فعال باشند. منتظر نمانید تا آخرین رقم برداشت شود؛ چون در این صورت، برگ‌های ارقام زودرس احتمالاً کیفیت خود را از دست داده‌اند و کارایی جذب را کاهش داده‌اند.

فعالیت ریشه‌ها نیز بلافاصله پس از برداشت به اوج خود می‌رسد، بنابراین باید با اجرای منظم برنامه تغذیه پس از برداشت برای هر رقم، حداکثر استفاده را از این بازه زمانی برد.

چه عناصری پس از برداشت اهمیت بیشتری دارند؟

نیتروژن ( N )

تأمین نیتروژن کافی در جوانه‌های گل برای زنده‌مانی و توان باردهی آن‌ها حیاتی است و همچنین باعث کاهش پدیده تناوب باردهی می‌شود.

پاییز بهترین زمان برای کوددهی نیتروژن است. نیتروژن پاییزه بیشترین تأثیر را بر تثبیت نهایی میوه دارد. محلول‌پاشی نیتروژن مؤثرترین روش برای افزایش مستقیم غلظت نیتروژن در جوانه‌های گل است.

نشانه های کمبود نیتروژن

• تلقیح ضعیف گل‌ها و میوه‌ دهی کم
• اندازه کوچک میوه نسبت به باردهی درخت
• افزایش رنگ‌گیری زودهنگام میوه‌ها
• برگ‌های کوچک و کم‌رنگ (سبز روشن)
• زردی و ریزش زودرس برگ‌ها در پاییز

بور(B)

بور یکی از مهم‌ترین ریزمغذی‌ها در کشت درختان میوه است. کمبود بور می‌تواند باعث رشد نامناسب جوانه گل، اختلال در تشکیل میوه یا بدشکلی میوه‌ها شود.

روی ( Z )

روی مقاومت گیاه در برابر سرما را افزایش می‌دهد و در سنتز کلروفیل و ویتامین‌ها نقش دارد. همچنین رشد جوانه‌های گل را تقویت می‌کند.

علائم کمبود روی شامل:

• برگ‌های کوچک و زرد
• رشد کند شاخه‌ها
• کاهش گلدهی و میوه‌ دهی

منیزیم (  Mg )

عنصر اصلی در ساخت کلروفیل است. نقش حیاتی در فتوسنتز، انتقال انرژی و جذب فسفر دارد. بسیار متحرک است و علائم کمبود آن ابتدا در برگ‌های پیر دیده می‌شود.

چرا مدیریت تغذیه پس از برداشت ضروری است ؟

کوددهی پس از برداشت این فرصت را فراهم می‌کند تا پتانسیل رشد مطلوب در اوایل فصل آینده تضمین شود و تشکیل میوه بهبود یابد؛ از این‌رو باید به‌ عنوان یکی از اولویت‌های اصلی در فهرست اقدامات باغدار قرار گیرد. پس از برداشت میوه، باغ‌ها به‌احتمال زیاد دچار تنش می‌شوند، بنابراین اکنون بهترین زمان برای جبران ذخایر غذایی درخت با عناصر ضروری برای رشد ابتدایی فصل آینده است.

غلظت عناصر غذایی موجود در درخت که در زمان ریزش برگ‌ها در جوانه‌ها انباشته شده‌اند، تعیین‌کننده پتانسیل رشد در فصل بعد خواهد بود. بلافاصله پس از برداشت، فعالیت ریشه‌ها نیز در اوج خود قرار دارد. برگ‌ها باید سالم و فعال باشند تا جذب عناصر غذایی به‌خوبی انجام شود.

عناصر غذایی مهمی که باید در دوره پس از برداشت مصرف شوند:

پتاسیم و نیتروژن ذخایر لازم برای رشد اولیه فصل بعد را افزایش می‌دهند. در زمان گلدهی، نیتروژن و پتاسیم از ذخایر باقی‌مانده از کوددهی سال گذشته برداشت می‌شوند.

فسفر به رشد بافت‌های جدید در بهار بعد، تشکیل ریشه‌های اولیه و جوانه‌ها کمک می‌کند.

کلسیم برای تشکیل سلول‌ها در لوله گرده در حال گسترش و حفظ سطوح بالای آن در درختان ضروری است.

روی، بور و منیزیم ذخایر را جبران کرده و جوانه‌های جدید را تقویت می‌کنند.

کوددهی پس از برداشت در باغ‌ها بسیار حیاتی است و هر باغدار باید به خاطر داشته باشد که پایان برداشت به معنی پایان کار در باغ نیست. بلکه این زمان انجام اقدامات مهمی است که درختان میوه را برای خواب زمستانی آماده کرده و تضمین می‌کند که در شرایط بهینه برای شروع فصل رشد بعدی قرار داشته باشند. یکی از مهم‌ترین کارها در این دوره، کوددهی برگی با روی و بور است.

ریزمغذی‌های ضروری در باغ‌ها: روی و بور

پس از اتمام برداشت میوه، درختان به‌طور طبیعی وارد مرحله آماده‌سازی برای خواب زمستانی می‌شوند. این دوره برای گیاهان بسیار حیاتی است زیرا منابع ضروری را برای زنده ماندن در زمستان انباشته و شروع رشد قوی در بهار را تضمین می‌کنند. در این زمینه، کوددهی پس از برداشت باغ، به‌ویژه با روی و بور، نقش کلیدی ایفا می‌کند.

بور: ریزمغذی کلیدی برای درختان میوه

بور یکی از مهم‌ترین ریزمغذی‌ها در کشت درختان میوه است. کوددهی پس از برداشت باغ‌ها با بور به‌طور مستقیم بر کیفیت و اندازه محصول تأثیر می‌گذارد. کمبود بور می‌تواند باعث بروز مشکلاتی مانند رشد نامناسب جوانه گل، اختلال در تشکیل میوه یا بدشکلی میوه‌ها شود.

وظایف بور در کوددهی پس از برداشت باغ

بور برای درختان میوه از جمله سیب، گلابی، آلبالو و سایر درختان ضروری است. این عنصر تقسیم سلولی در مریستم آپیکال را تحریک می‌کند و با افزایش تقسیم سلولی، به افزایش اندازه میوه و طول عمر نگهداری آن کمک می‌کند.

نقش‌های بور:

• تقسیم سلولی در مریستم‌ها
• تحریک باروری گل
• انتقال قندها
• ساخت دیواره سلولی
• تنظیم مدیریت آب

علائم کمبود بور:

• خشک شدن گل‌ها
• ترک خوردگی یا بدشکلی میوه
• رشد ناقص شاخه‌ها
• توقف رشد ریشه‌ها

روی: عنصر حیاتی برای مقاومت و رشد

روی نیز نقش مهمی در کشت درختان میوه ایفا می‌کند. این عنصر برای بسیاری از فرایندهای متابولیکی که بر عملکرد محصول، کیفیت میوه و سلامت کلی گیاه تأثیر می‌گذارند ضروری است. روی مقاومت گیاه در برابر سرما را افزایش می‌دهد و در سنتز کلروفیل و ویتامین‌ها و همچنین فرایندهای رشد و توسعه نقش دارد. همچنین توسعه جوانه‌های گل را تحریک می‌کند.

نقش‌های روی:

• فعال‌سازی آنزیم‌ها
• سنتز هورمون‌های رشد (اکسین‌ها)
• مقاومت به یخ‌زدگی
• بهبود جذب نیتروژن
• مقاومت در برابر بیماری ها

علائم کمبود روی:

• رزت شدن برگ‌ها
• کوتاهی میان‌گره‌ها
• لکه های کلروتیک در برگ های کوچکتر
• خشک شدن نوک شاخه
• گلدهی و میوه دهی کمتر درختان

اهمیت نیتروژن در کوددهی پاییزه:

• تأمین نیتروژن کافی در جوانه‌های گل برای زنده‌مانی و توان باردهی آن‌ها حیاتی است و همچنین باعث کاهش پدیده تناوب باردهی می‌شود.
• پاییز بهترین زمان برای کوددهی نیتروژن است تا گل‌آذین‌ها مقدار کافی از این عنصر را ذخیره کنند. نیتروژن پاییزه تأثیر کمی بر رشد شاخه‌ها در بهار دارد، اما بیشترین تأثیر را بر تثبیت نهایی میوه نسبت به کوددهی نیتروژن در بهار یا تابستان دارد.

• محلول‌پاشی نیتروژن مؤثرترین روش برای افزایش مستقیم غلظت نیتروژن در جوانه‌های گل است. چون نیتروژن در مقدار بالا مورد نیاز است، معمولاً چند نوبت محلول‌پاشی لازم است.
• در خاک‌هایی که ذخایر نیتروژن پایین دارند، باید کود نیتروژن به‌صورت جامد و خاکی نیز استفاده شود. ۴۰ درصد از کل نیاز سالانه درختان به نیتروژن را باید در این مرحله تأمین کرد.

• اگر نمونه‌برداری برگ در ماه بهمن کمتر از ۲.۵ درصد نیتروژن را نشان دهد، این نشانه‌ای است که کوددهی پاییزه نیتروژن بسیار مفید خواهد بود.

منیزیم : عنصر مهم در فتوسنتز و رشد

منیزیم باعث ساخت کلروفیل و کمک به جذب فسفر می‌شود. اگرچه محلول‌پاشی پس از برداشت مؤثر است، اما معمولاً باید در فصل بعد هم ادامه یابد

• عنصر اصلی در ساخت کلروفیل
• بسیار متحرک :  علائم کمبود ابتدا در برگ‌های پیر دیده می‌شود

• محلول‌پاشی پس از برداشت مفید، اما نیاز بیشتر از عناصر کم‌مصرف است
•  باید در فصل آینده کوددهی خاکی و محلول‌پاشی تکرار شود

نقش منیزیم

• فتوسنتز
• انتقال انرژی
• ساخت دیواره سلولی
• جذب عناصر ( بویژه فسفر)

جمع بندی نهایی

کوددهی پس از برداشت فرصتی استراتژیک برای بازسازی ذخایر غذایی درختان است. باغداران باید توجه داشته باشند که پایان برداشت، پایان کار نیست بلکه آغاز مرحله آماده‌سازی برای رشد قوی فصل آینده است.

The post کوددهی پس از برداشت appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

 در مناطق جنوبی کشور زمان کشت از اوایل مهرماه شروع می شود و در خرداد ماه سال بعد برداشت محصول پايان می يابد و در مناطق شمالی و مرکزی کشور که در آذر ماه و دی ماه دارای هوای ابری و سرد می باشند زمان کشت را به نحوی انتخاب می کنند که اين زمان يا آخر فصل برداشت و يا آغاز کشت باشد . به طور کلی زمان هايی که شرايط جوی نامساعد است بايد از دوره کشت حذف گردد و اگر چنين کاری صورت نگيرد و زمانهای نامساعد در ميان زمان برداشت قرار گيرد کشت با مشکلات عديده ای روبرو می شود.

انتخاب بذر :

بعد از انتخاب زمان کشت بايد بذر مناسب و خوبی انتخاب کنيم که بر اساس تقسيم بندی اقليم های مناسب صورت می گيرد. مثلا برای مناطق جنوبی که زمان کشت از اوایل مهرماه شروع می شود و تا آخر خرداد سال بعد می توان برداشت محصول داشت و يا مناطق شمالی و مرکزی که کار کشت از اوایل دی ماه شروع می شود بذرهای تک گل پيشنهاد می شود که دارای برگ های کوچک و مقاوم به سرما بوده و جهت دوره‌های طولانی مناسب می باشد ولی در اقليم‌‌هایی  که دو فصل کشت دارند بهتر است از واريته های پرگل که محصول زيادي در زمان کوتاه دارند استفاده گردد.

شايان ذکر است که بسياری از کشاورزان بدون توجه به نوع واريته و زمان کشت آن و تنها به علت پر گل بودن آن اقدام به کشت در فصولی می نمايند که مناسب حال آن بذر نيست در نتيجه با مشکلاتی مواجه می شوند که برای آنها اندکی ناشناخته و غريب می نمايد. کشاورزانی که آشنايی با خواص واريته‌های مختلف ندارند اشتباه عمده‌ای را مرتکب می شوند و آن مشکل اين است که واريته‌های پر گلی را که برای فصول بهاره کشت نموده اند و محصول خوب و زيادی برداشت کرده اند مجددا برای کشت پائيزه انتخاب می کنند. با شروع فصل سرما و کوتاه شدن طول روز تعداد زيادی ميوه های کوچک در هر بوته مشاهده می کنند که به علت ريز ماندن ميوه‌ها بر روی ساقه محصولی برداشت نمی کنند و با تصوراتی که دارند  کود و سم را به گياه تحميل می کنند در حالی که بذر‌های تک گل بوده و از آن ميوه کمتری مشاهده می کنند اما محصول بيشتری برداشت می شود.

نحوه کشت :

پس از انتخاب بذر بايد فکر نحوه کشت باشيم به طور کلی در مقابل ما دو راه برای کشت بذر قرار دارد. 1.  کشت مستقيم   2.  کشت به صورت خزانه       که از اين دو راه به خاطر صرفه جويی در استفاده از امکانات گلخانه ای و مراقبت بيشتر و بهتر تا جوانه زدن، بهتر است از کشت در خزانه بهره گيری کرد. برای کشت مستقيم زمين بايد رطوبت کافی داشته و به اصطلاح گاورو باشد و بهتر است زير و روی بذر به مقدار مورد نياز بيته موس ريخته شود.

بهترين خاک برای کشت در گلدانهای نشاء ماده ای طبيعی به نام بيته موس می باشد که در بازار انواع خارجی و ايرانی آن يافت می شود. اگر محل قرار گرفتن سينی نشاء دارای ۳۰ درجه سانتی گراد حرارت بوده و نور و رطوبت کافی وجود داشته باشد پس از ۵ تا ۷ روز بذر جوانه می زند و چنانچه شرايط مناسب نبوده و عوامل نور و گرما و رطوبت به صورت دلخواه نباشد اولا در زمان جوانه زنی تاخير ايجاد می شود و ثانيا در جريان رشد گياه نيز اختلالاتی پديدار خواهد شد. توصيه می شود اين نوع بذرها را به علت گرانی آنها ۲۴ ساعت قبل از کاشت در زمين و يا گلدان در يک پارچه نخی و يا پنبه ای در دمای ۳۰ درجه سانتی گراد نگهداری کرد. بايد دقت کرد قبل از اين کار بذرها ابتدا در آب ولرم خيسانده شوند از طرفی بايد مراقبت های لازم را به عمل آورد تا گياه جوان بدون آفت و بيماری به زمين منتقل شود. 

انتقال نشاء به زمين اصلی :

وقتی بذرها سبز شدند و رشد کافی نمودند بايد آنها را به زمين گلخانه منتقل کنيم. بدين منظور حفره‌هايی که با فاصله معين و بر اساس تراکم بوته در متر مربع محاسبه شده است بر روی بسترها تعبيه می کنيم که دقيقا به اندازه حجم خاک گلدان‌های سينی نشاء می باشد. آنگاه با احتياط  کامل  نشاء را همراه با خاک گلدان از گلدان‌ها جدا کرده و در حفره ها قرار می دهيم. در اينجا بايد مراقب باشيم تا به ريشه‌ها آسيبی وارد نيايد. بعد از انتقال نشاء به زمين آبياری را شروع می کنيم . به ياد داشته باشيم مدت قرار گرفتن نشاء در گلدان نبايد از حد معمول تجاوز کند زيرا در اين صورت است که ريشه به علت حجم  کم  خاک  دچار مشکل شده و از رشد طبيعی باز می ماند و در نتيجه گياه از ابتدا ضعيف خواهد بود و پس از آن هم رشد درستی نخواهد داشت.

تراکم بوته ها :

به منظور دستيابی به بيشترين برداشت محصول از متر مربع تراکم بوته ها حائز اهميت است. بعضی از کشاورزان و گلخانه داران بر اين باورند که اگر تعداد بوته در واحد سطح بيشتر باشد محصول بيشتری می توانند برداشت کنند. بر اساس تجارب بدست آمده در گلخانه‌های خاکی برای واريته های موجود تراکمی برابر با ۷/۱ تا ۳ بوته ، بنابر تجربه شخصی فصل کاشت و نوع واريته از نظر کوچکی و بزرگی برگ در نظر می گيرند  که  در اين مورد می توان از کشاورزان  با تجربه  و کارشناسان مربوطه  کمک  گرفت.

ناگفته نماند که اين کار دلايل فنی و مهمی دارد که از جمله می توان ميزان نوردهی و جذب مواد مغذی خاک در فصول سرد را نام برد. پس به خاطر اينکه بوته ها از نور کافی برخوردار بوده و رشد مناسبی داشته باشند بايد به گونه ای کاشت شوند که به روی يک ديگر کمتر سايه بياندازند و به عبارتی ديگر موجب جلوگيری از تابش نور کافی به گياه نشوند از طرفی در فصول سرد ميزان غذا رسانی خاک به ريشه کمتر می شود و اگر تراکم هم در چنين وضعيتی زياد باشد طبيعی است که به ريشه مواد کافی نخواهد رسيد.

آبياری اوليه :

برای آبياری گلخانه بهتر است از سيستم تحت فشار به صورت قطره ای استفاده کنيم. در اين روش که بهترين نوع آن استفاده از نوارهای آبياری است که از هدر رفتن آب جلوگيری می کند. بر اساس برنامه ای منظم به آبياری گياه خواهيم پرداخت زيرا آبياری به صورت سنتی ضمن بالا بردن مصرف آب و همچنين رطوبت گلخانه مواد غذايی در خاک را شسته و دسترسی ريشه را به اين مواد کم می‌کند. شايان ذکر است که آبياری گياه بر اساس سن گياه، بافت خاک و زمان مصرف متفاوت است. برای مثال می توان گفت که خاک در زمستان به آب کمتری نيازمند است تا در فصل تابستان ولی در هر صورت بايد به طور يکنواخت و دوره های منظم آبياری کرد و مسلما در خاک های سبک مقدار آبياری کمتر و فاصله زمانی بين آن نيز کمتر خواهد بود. توصيه می شود در هنگام آبياری زمين را برای مدت طولانی به حالت اشباع قرار ندهيم و حتما رطوبت ۲۵ درصدی را در فاصله دو آبياری رعايت نماييد به عبارت ديگر برای تناوب آبياری٬ زمانی اقدام به آبياری نماييد که رطوبت خاک به ۲۵٪ رسيده باشد ضمنا اين را هم بدانيد که گياه خيار در زمانی که به گلدهی می رسد نياز بيشتری به آب دارد.

برخی از کشاورزان معتقدند بعد از اينکه گياه جوان ۴ برگ حقيقی خود را کامل کرد بايد يک دوره تشنگی به گياه داد. چون اعتقاد دارند ريشه گياه در حالت تشنگی به طور طبيعی به دنبال يافتن آب به عمق خاک نفوذ می کند و اين حرکت ريشه باعث افزايش حجم ريشه می شود. به هر حال گياه پس از دوره تشنگی و آبياری پس از آن رشد سريعی خواهد داشت. در زمان رشد بوته بايد نخ‌های گلخانه را آماده کرده و بر فراز بوته ها به سيم های مهار در فضای سقف گلخانه متصل نمود تا در هنگام رشد سريع بوته ها به طور منظم به دور نخ ها بسته شود برای بستن بوته ها به دور نخ ها روش های مختلفی وجود دارد می توان پائين نخ ها را به سيم مهار در پائين گياه بست و يا اينکه نخ اضافه را به دور قرقره های سيمی پيچانده و بر روی سيم مهار قرار داد و يا اينکه به وسيله

کلیپس‌‌های مخصوص که به اندازه قطر ساقه گياه است و به انتهای نخ ها بسته می شود ارتباط ساقه و نخ را بدون گره زدن به گياه برقرار نمود شايان ذکر است که نبايد در مرحله نخ کشی بی توجهی نمود زيرا غفلت در اين کار باعث شکستن ساقه گياه می شود و سبب آسيب جدی به گياه خواهد شد.

آبیاری :

آبياری گلخانه برای خاک های سبک می تواند به روش نشتی باشد يعنی با ايجاد جوی و پشته آبياری صورت می گيرد. در صورت استفاده از سيستم های قطره ای که با لوله های مخصوص صورت می گيرد نيازمند يک محاسبه دقيق هستيم زيرا معمولا وسط خط لوله از فشار آب کمتری برخوردار است و به اين علت آبياری به صورت يکنواخت انجام نمی شود. آبياری قطره ای بايد به صورتی باشد که پيازرطوبتی بين دو قطره چکان به يکديگر متصل شود. همانطور که می دانيد روزانه مقدار معينی اب زمين تبخير می شود که بايد در موقع مناسب تامين گردد. در صورتی که نسبت به آب يک منطقه مشکوک باشيم با آزمايش آب تصميم نهايی را اتخاذ می کنيم مقادير مجاز EC در آب براساس ميلی موس تامين می شود EC کمتر از ۱ بسيار خوب EC بين ۱ تا۲ مناسب و EC ۲ تا ۳ کمی زياد EC ۳ تا ۴ زياد و EC بالاتر از ۴ بسيار زياد غير قابل قبول می باشد.

هرس اولیه :

 در بوته خيار تا زمانی که ارتفاع گياه به ۳۰ سانتی متر نرسيده هيچگونه هرسی را انجام نمی دهيم . اما پس از اينکه بوته به ارتفاع ۳۰ سانتی متری رسيد شاخه های فرعی و ميوه و گل‌های آن را به تدريج حذف می کنيم. با اين کار به گياه اجازه می دهيم که تمام انرژی توليدی توسط گياه صرف رشد ساقه و برگ‌های اوليه شود و بدين وسيله گياه قوی و شاداب باشد از ارتفاع ۳۰ سانتی متر به بعد شاخه های فرعی را حذف کنيم ولی با توجه به فصل کاشت و نظر برخی کارشناسان و کشاورزان با سابقه برخی به شاخه‌های فرعی اجازه می دهند رشد نمايند و بر اساس واريته و فصل کاشت طول شاخه‌های فرعی را تنظيم می کنند. قابل ذکر است که در فصل بهار جوانه انتهايی شاخه‌های فرعی را بعد از ظهور برگ پنجم حذف می کنند به ياد داشته باشيد که هرس اوليه گياه تاثير مستقيم و بسيار خوبی در رشد و بار دهی بوته خواهد داشت البته مشروط بر اينکه به طور صحيح و اصولی انجام گيرد.

پایین کشی بوته ها :

زمانی که بوته ها به سقف مفيد گلخانه می رسند بايد پایين کشيده شوند. نکته ای که در اين دوره حائز اهميت است هرس برگ‌های فرسوده تر و پير تر در طول دوره برداشت است. به طوری که هنگام پائين کشيدن بوته برگ‌های پایينی ضمن اينکه عمر خود را سپری کرده اند تعداد کمی نيز برای هرس کردن باقی مانده باشد. بايد همواره به ياد داشته باشيد که هرس برگ‌های فرسوده در هر نوبت نبايد بيش از ۳ برگ در بوته باشد و حداقل ۱۸ تا ۲۵ برگ روی بوته باقی بماند. هرس برگ‌های فرسوده بايد در طول دوره و به تناوب انجام گيرد که در هنگام پایين کشی مشکلی پيش نيايد و ضمنا متوجه باشيم برگ‌هايی که هرس می کنيم نبايد از تعداد برگ‌های توليد شده بيش تر باشد. به هر حال بعد از هرس برگ های مسن تر و رسيدن بوته به سقف، 3 روش برای هرس بوته خيار مرسوم است.

1 . با حذف برگ‌های پایينی و شل کردن نخ ها از قرقره که به سيم مهار متصل است ساقه را به صورت گرد در روی زمين قرار داده البته گاهی ساقه ها به جای اينکه روی زمين قرار گيرند بر روی شاسی های مخصوصی که با فاصله ۵۰ سانتی متر تعبيه شده اند قرار می گيرند.

2 . زمانی که بوته به انتها می رسد به دو شاخه فرعی اجازه می دهیم که رشد خود را ادامه دهند و دوباره به سمت پائین حرکت کنند. این دو شاخه فرعی را مانند شاخه های اصلی در نظر می گيريم و پس از رشد اين شاخه ها جوانه‌ای انتهايی شاخه اصلی را حذف می کنيم

3 . اگر در پايان فصل کشت با فرا رسيدن هوای گرم مصادف باشد می توان به جای پایين کشيدن بوته‌ها آن را بر روی سيم‌ها انداخته تا مانند سايبانی در گلخانه عمل کند در اين حالت بايد کاملا مراقب بود که بوته‌ها در موقع خم شدن شکسته نشوند و بعد‌ها دچار ضايعات و بيماری نگردند.

برداشت محصول :

از مواردی که بايد در انجام آن دقت بسياری کرد تا آسيبی به گياه وارد نشود نحوه چيدن خيار از بوته است که به دلايلی با اهميت است شيوه اصولی و صحيح چيدن خيار از بوته اين است که آن را به سمت بالا کشيده تا بدين وسيله از ساقه جدا شود اين عمل باعث می شود که بقايا يا دنباله ميوه بر روی ساقه باقی نماند زیرا باقی ماندن این قسمت بر روی ساقه باعث پوسيدگی ساقه می شود و از طرفی دنباله ميوه علاوه بر اينکه وزن ميوه را سنگين تر می کند باعث جلوگيری از نرم شدن سريع ميوه هم می شود امروزه در اکثر گلخانه ها ديده می شود که خيار را به وسيله قيچی از شاخه جدا می کنند اين کار زمانی می تواند مشکل آفرين باشد که قيچی آلوده به بيماریهای قارچی و ويروسی خاصی باشد. در اين حالت امکان انتقال بيماری از يک بوته به بوته ديگر زياد است. بد نيست بدانيد به تازگی دستگاهی اختراع شده است که به وسيله اشعه می تواند ميوه را از ساقه جدا کند.ولی تا زمانی که دسترسی به اين وسائل امکان پذير باشد بهتر است حتی‌المقدور ميوه با دستکش چيده شود ضمنا از ابزارهایی استفاده کنيد که اطمينان داشته باشيد آلوده نيستند.

The post اصول کشت خیار در گلخانه appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

خواب یا جوانه فشرده

بخش گیاه: جوانه گل
توضیحات: هیچ‌گونه تورمی در جوانه‌های میوه مشاهده نمی‌شود. فلس‌های جوانه کاملاً بسته‌اند. هیچ نشانه‌ای از رشد دیده نمی‌شود.

تورم جوانه

بخش گیاه: جوانه گل
توضیحات: اولین نشانه رشد با شروع رشد گیاه در بهار. تورم قابل مشاهده در جوانه‌های گل؛ فلس‌های بیرونی جوانه در نوک شروع به جدا شدن می‌کنند و فلس‌های داخلی روشن‌تر نمایان می‌شوند. این مرحله از جوانه معمولاً می‌تواند دمای سرد بین ۱۰ تا ۱۵ درجه فارنهایت (۱۲- تا ۹- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

نوک سبز اولیه

بخش گیاه: جوانه برگ
توضیحات: فلس‌های جوانه در نوک جوانه‌های برگ در حال جدا شدن هستند. بافت سبز برگ از نوک جوانه‌ها در حال بیرون آمدن است. بین 16/1 تا 16/3 اینچ (۲ تا ۵ میلی‌متر) از بافت سبز نمایان شده است. برگ‌ها به‌طور محکم پیچ خورده‌اند.

باز شدن جوانه

بخش گیاه: جوانه گل
توضیحات: جوانه‌های گل باز شده و گل‌های جداگانه بین فلس‌های جوانه قابل مشاهده‌اند. می‌تواند دمای سرد حدود ۲۰ درجه فارنهایت (۷- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

نوک سبز دیررس

بخش گیاه: جوانه برگ
توضیحات: برگ‌ها شروع به باز شدن کرده‌اند. مقدار بیشتری از بافت سبز برگ قابل مشاهده است، حدود 6 تا ۱۳ میلی‌متر. این مرحله معمولاً همزمان با باز شدن جوانه‌های گل رخ می‌دهد.

خوشه فشرده

بخش گیاه: گل
توضیحات: گل‌های جداگانه در خوشه گل قابل تشخیص هستند. این مرحله از جوانه می‌تواند دماهای ۲۰ تا ۲۳ درجه فارنهایت (۷- تا ۵- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

گسترش شاخه

قسمت گیاه: گسترش شاخه
توضیح: چندین برگ از جوانه‌های رویشی خارج شده و باز شده‌اند. برگ‌ها در حال بزرگ شدن هستند و رشد شاخه آغاز شده است.

جوانه صورتی اولیه

قسمت گیاه: گل
توضیحات: گل‌های در حال گسترش به‌راحتی قابل مشاهده هستند و از هم جدا شده‌اند. لوله‌های گلبرگ صورتی رنگ کوتاه و بسته‌اند. این مرحله از جوانه می‌تواند دمای ۲۳ تا ۲۵ درجه فارنهایت (۵- تا ۴- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

جوانه صورتی دیررس

بخش گیاه: گل
توضیحات: گل‌های جداگانه کاملاً رشد کرده‌اند. گل‌آذین‌های باز شده اکنون سفید هستند اما هنوز بسته‌اند. این مرحله از جوانه می‌تواند دمای ۲۴ تا ۲۷ درجه فارنهایت (4/4 – تا 8/2 – درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

شروع گل‌دهی

قسمت گیاه: گل
توضیحات: برخی از گلبرگ‌ها کاملاً باز و گسترش یافته‌اند، در حالی که بسیاری از گل‌ها هنوز بسته‌اند. مراحل گل‌دهی می‌توانند دماهای ۲۵ تا ۲۸ درجه فارنهایت (۴- تا ۲/۲- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کنند.

گل‌دهی کامل

بخش گیاه: گل
توضیحات: بیشتر گل‌های روی بوته باز شده‌اند. مرحله گل‌دهی می‌تواند دمای ۲۸ درجه فارنهایت (معادل ۲/۲- درجه سانتی‌گراد) را تحمل کند.

ریزش گلبرگ‌ها

بخش گیاه: گل

توضیحات: لوله‌های گلبرگ (کرولا) در حال افتادن از گل‌ها هستند و میوه‌های کوچک سبز نمایان می‌شوند. این مرحله حساس‌ترین زمان برای آسیب سرمازدگی است و در دمای ۳۲ درجه فارنهایت (۰ درجه سانتی‌گراد) ممکن است خسارت ایجاد شود.

میوه سبز اولیه

بخش گیاه: گل
توضیحات: بلوبری های کوچک سبز در حال بزرگ شدن هستند. اندازه میوه‌ها در خوشه از بزرگ تا کوچک به اندازه نخود متغیر است. رشد اولیه میوه از طریق تقسیم سلولی انجام می‌شود.

میوه سبز دیررس

بخش گیاه: میوه
توضیحات: رشد میوه‌های بزرگ کند می‌شود. میوه به رنگ سبز روشن درمی‌آید. میوه‌های در معرض نور ممکن است رنگ قرمزی به خود بگیرند.

پایان رشد شاخه؛ تثبیت نوک شاخه

بخش گیاه: شاخه
توضیحات: نوک شاخه‌ها می‌میرند و رشد شاخه متوقف می‌شود. هیچ برگ کوچک جدیدی از نوک شاخه مشاهده نمی‌شود. نوک شاخه مرده ممکن است به صورت یک برگ کوچک خشکیده در پایه آخرین برگ روی شاخه دیده شود. پس از برداشت، برخی شاخه‌ها دوباره شروع به رشد می‌کنند که این دوره‌های رشد دوم یا سوم معمولاً در شرایط خاک مرطوب و دمای معتدل رخ می‌دهد.

رنگ گیری میوه

بخش گیاه: میوه
توضیحات: قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین میوه‌ها در خوشه شروع به تغییر رنگ از سبز به صورتی و سپس آبی می‌کنند که نشان‌دهنده آغاز فرآیند رسیدن میوه است. میوه‌ها نرم‌تر می‌شوند، تقسیم سلولی متوقف شده و رشد آن‌ها از طریق افزایش اندازه سلول‌ها ادامه می‌یابد.

۱۰٪ آبی شدن

بخش گیاه: میوه
توضیحات: حدود ده درصد از میوه‌ها در خوشه‌ها رسیده و آماده برداشت هستند. این مرحله اغلب برای شروع سم‌پاشی‌های پیش از برداشت برای جلوگیری از پوسیدگی میوه استفاده می‌شود.

25٪ آبی شدن

بخش گیاه: میوه
توضیحات: ۲۵ درصد از بلوبری‌ها رسیده‌اند. معمولاً این مرحله با اولین برداشت دستی میوه‌های رسیده همزمان است.

75٪ آبی شدن

بخش گیاه: میوه
توضیحات: بلوبری‌ها چندین بار هنگام رسیدن میوه برداشت می‌شوند، معمولاً بین ۲ تا ۵ بار برداشت انجام می‌شود. معمولاً برداشت اول با دست انجام می‌شود و سپس برداشت‌های بعدی با استفاده از ماشین‌هایی که میوه‌ها را از بوته جدا می‌کنند، انجام می‌گیرد. مرحله‌ای که ۷۵ درصد میوه‌ها آبی شده‌اند معمولاً با اولین برداشت ماشینی در مزرعه همزمان است.

تشکیل جوانه میوه

بخش گیاه: شاخه

توضیحات: پس از برداشت، بوته بلوبری ذخایر خود را برای رشد سال آینده ذخیره می‌کند. رشد شاخه ممکن است دوباره آغاز شود. جوانه‌های گل برای محصول سال آینده شکل می‌گیرند. این جوانه‌های گل ابتدا در نوک شاخه‌ها تشکیل می‌شوند. این جوانه‌های بزرگ و قابل مشاهده می‌توانند برای تخمین پتانسیل محصول سال آینده استفاده شوند.

رنگ پاییزی

بخش گیاه: شاخه
توضیحات: در پایان فصل رشد، برگ‌ها تغییر رنگ می‌دهند زیرا مواد مغذی به شاخه‌ها بازگشت داده می‌شوند تا برای رشد در بهارآینده ذخیره شوند.

The post مراحل رشد بلوبری از خواب جوانه تا رسیدن میوه appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

برخی از نشانه‌های رایج که ممکن است مزرعه شما دچار مشکل شوری خاک باشد شامل موارد زیر است:

• رشد گیاهان نمک‌ دوست
• بافت متراکم خاک که باعث ایجاد حالت آب‌ماندگی یا سفت شدن سطح خاک می‌شود
• وجود پوسته سفید رنگ روی سطح خاک
• خیس بودن خاک حتی چند روز پس از بارندگی

همچنین محصولات زراعی شما ممکن است علائم شوری زیاد در خاک را نشان دهند، مانند:

• کاهش جوانه‌زنی و سبز شدن بذر
• گیاهانی که دچار تنش آبی شده‌اند
• سوختگی نوک برگ‌ها

• وقتی صحبت از سطوح بالای شوری به میان می‌آید، بهترین خط دفاعی شما داشتن یک برنامه مناسب برای جلوگیری از تجمع نمک است؛ برنامه‌ای که با بهبود سلامت، بافت و ساختار خاک همراه باشد. گزینه بعدی این است که علائم افزایش شوری را به‌موقع تشخیص داده و اقدام کنید. هر چه درمان خاک زودتر انجام شود، شانس بهبود کامل آن بیشتر خواهد بود.
• اگر مناطق شور رها شوند و مدیریتی روی آن‌ها صورت نگیرد، به‌مرور گسترش می‌یابند. بنابراین، سرمایه‌گذاری روی سلامت خاک بسیار مهم است.

نشانه‌هایی که در هنگام شور شدن خاک ظاهر می‌شوند:

1. نقاطی در مزرعه با رطوبت بیش‌ از حد و نگه‌داری غیرطبیعی آب
2. سفیدک زدن و تشکیل بلور نمک روی سطح خاک
3. بالا آمدن سطح آب بین ردیف‌ها (تجمع آب سطحی)
4. نواحی بدون پوشش گیاهی (به‌دلیل غلظت بالای نمک که رشد گیاه را غیرممکن می‌سازد)
5. تشکیل حلقه‌های روشن یا تیره روی خاک در اطراف مناطقی که آب در آن‌ها باقی مانده
6. پژمردگی گیاهان
7. خشک شدن و از بین رفتن گیاهان
8. کاهش تنوع زیستی (کاهش گونه‌های گیاهی و جانوری مفید در خاک)
9. ظهور علف‌های هرزی که به شوری مقاوم هستند (نشانه‌ای از تغییر اکوسیستم خاک)

چگونه خاک‌ها شور می‌شوند؟

خاک‌ها زمانی شور می‌شوند که آب با نمک موجود در خاک برخورد کند. آب، نمک را حل کرده و از طریق عمل موئینگی آن را به ناحیه ریشه و سطح خاک منتقل می‌کند.

وقتی آب از سطح خاک تبخیر می‌شود، معمولاً پوسته‌ای سفید از نمک روی خاک باقی می‌ماند. ورود نمک به خاک می‌تواند به‌صورت طبیعی یا بر اثر فعالیت‌های انسانی اتفاق بیفتد.

به‌صورت طبیعی، نمک می‌تواند از هوازدگی فیزیکی یا شیمیایی حاصل شود.  افزایش سطح آب دریاها باعث بالا رفتن خطر نفوذ شوری به مناطق پایین‌تر از سطح دریا می‌شود. کمبود بارندگی هم باعث تجمع نمک در خاک می‌شود، چون بارانی وجود ندارد که نمک را از خاک خارج کند. به‌علاوه، در مناطق ساحلی، وزش باد می‌تواند نمک را به داخل خشکی منتقل کند.

فعالیت‌های انسانی نیز می‌توانند سطح نمک در خاک را افزایش دهند؛ مانند:

• استفاده از آب آبیاری دارای نمک زیاد
• روش‌های نادرست آبیاری
• وجود آب اضافی در زمین بر اثر زهکشی نامناسب یا آبیاری بیش از حد

آبیاری زیاد به‌ویژه در اقلیم‌های خشک با خاک‌های سنگین بسیار خطرناک است، زیرا در چنین شرایطی باران نمی‌تواند نمک را از خاک شسته و خارج کند. همچنین، تراکم خاک می‌تواند باعث شود نمک‌ها روی سطح خاک تجمع پیدا کنند. 

شوری خاک چه تأثیری بر تولید محصولات کشاورزی دارد؟

شوری بالا بر ویژگی‌های فیزیولوژیکی، بیوشیمیایی و مولکولی گیاهان تأثیر می‌گذارد و بازدهی آن‌ها را کاهش می‌دهد. در نتیجه، کشاورزان مجبور می‌شوند بذر، آب و کود بیشتری مصرف کنند تا محصولاتی با عملکرد کمتر و بهره‌وری پایین‌تر تولید کنند. در چنین شرایطی، عملکرد محصولات ممکن است فقط ۲۰ تا ۵۰ درصد از عملکرد ایده‌آل و حداکثری باشد.

گیاهان همچنین بیوماس (ماده خشک) کمتری تولید می‌کنند و کارایی جذب آب و مواد مغذی کاهش می‌یابد. نمک‌های محلول باعث ایجاد تنش خشکی در گیاه می‌شوند چون جذب آب را محدود می‌کنند، و این فشار مضاعفی بر گیاه وارد می‌کند.

علاوه بر این، کشاورزان با محدودیت در انتخاب نوع محصول روبه‌رو می‌شوند، زیرا در شرایط شوری بالا، تنها می‌توان محصولات مقاوم به نمک کشت کرد.

در چنین خاک‌هایی، همچنین ممکن است الگوهای بیماری‌ها تغییر کند و بیماری‌های منتقل‌شونده از طریق ناقلان (مثل حشرات) افزایش یابد. در نهایت، خاک‌هایی که شوری بسیار بالایی دارند ممکن است برای تقریباً هیچ محصولی حاصلخیز نباشند.

اثرات شوری خاک بر گیاهان

غلظت بالای نمک‌ها در خاک منجر به اختلال در پتانسیل اسمزی در سلول‌های گیاه، به‌ویژه در منطقه ریشه می‌شود.
پتانسیل اسمزی یک مکانیزم طبیعی است که اجازه می‌دهد مایعات از محیط‌هایی با غلظت نمک کمتر به سمت محیط‌های با غلظت نمک بیشتر حرکت کنند.

به بیان دقیق‌تر، در زمینه گیاه و نمک، زمانی که غلظت نمک در خاک بیشتر از غلظت نمک در ریشه گیاه باشد، ریشه گیاه دیگر قادر به جذب آب و عناصر غذایی از خاک نخواهد بود.

حتی در شرایطی که مقدار نمک خاک بسیار زیاد باشد، ممکن است آب از درون ریشه به سمت خاک پس داده شود (برگشت جریان آب).

در نتیجه، گیاهانی که در این شرایط قرار دارند، دچار پژمردگی می‌شوند—حتی اگر بارها آبیاری شده باشند و علائم تنش غیرزنده (abiotic stress) مانند زردی برگ‌ها (کلروز) در آن‌ها دیده می‌شود.

شوری خاک چه تأثیری بر سلامت خاک دارد؟

هرچه شوری خاک شما بیشتر باشد، آسیب واردشده به خاک نیز شدیدتر خواهد بود. سطوح بالای نمک باعث کاهش نفوذپذیری و نگهداری آب در خاک می‌شود. همچنین، جمعیت میکروارگانیسم‌های مقاوم به نمک افزایش می‌یابد و در مقابل، جمعیت گونه‌های غالب قبلی کاهش پیدا می‌کند. نمک زیاد، هدایت آب، تخلخل خاک و تهویه را محدود می‌کند.

سطوح بسیار بالای شوری می‌تواند تمام پوشش گیاهی را از بین ببرد. در چنین شرایطی، میکروارگانیسم‌های خاک از بین می‌روند و دیگر نمی‌توانند فرآیندهایی مثل تنفس، تجزیه بقایای گیاهی، نیتریفیکاسیون و دنیتریفیکاسیون را انجام دهند  که همین موضوع شرایط خاک را از قبل هم بدتر می‌کند. این نوع خاک‌ها بیشتر در معرض فرسایش و تخریب توسط باد و آب قرار دارند.

با توجه به سطح شوری مزرعه، میکروارگانیسم‌های خاک ممکن است بتوانند به بهبود سلامت خاک، رشد گیاه و افزایش پتانسیل عملکرد کمک کنند. اما اگر این میکروارگانیسم‌ها غیرفعال یا گرسنه باشند، نمی‌توانند از سلامت خاک حمایت کنند. در اغلب مزارع، تنها ۲۵٪ از میکروارگانیسم‌های خاک به‌طور فعال کار می‌کنند.

میکروارگانیسم‌های خاک چگونه به کاهش تنش شوری کمک می‌کنند؟

میکروارگانیسم‌های خاک شامل باکتری‌ها و قارچ‌هایی هستند که در داخل خاک زندگی می‌کنند. آن‌ها سلاح مخفی در مقابله با تنش شوری محسوب می‌شوند.

باکتری‌های محرک رشد گیاه مقاوم به شوری می‌توانند به گیاهان در تحمل شرایط شور کمک کنند. این باکتری‌ها با فعال‌سازی پاسخ‌های اسمزی، تأمین هورمون‌های رشد و مواد مغذی، و عملکرد به‌عنوان عوامل کنترل زیستی به گیاهان کمک می‌کنند. میکروارگانیسم‌های خاک همچنین باعث افزایش رشد، جذب بهتر مواد مغذی، و فعال شدن سیستم آنتی‌اکسیدانی گیاه در شرایط تنش شوری می‌شوند.

سطوح بالای شوری شرایطی شبیه به خشکسالی ایجاد می‌کند، و میکروارگانیسم‌ها با ترشح مواد مفید در خاک و اطراف ریشه‌ها، تنش‌های غیرزنده (abiotic) را کاهش می‌دهند. میکروبیوم خاک همچنین از طریق پیشگیری یا تحمل تنش‌ها از گیاهان محافظت می‌کند. این عملکرد می‌تواند باعث شود که حتی در شرایط شور، تولید محصول افزایش یابد.

اما نکته مهم این است که باکتری‌ها و قارچ‌های مفید تنها در صورتی می‌توانند در برابر شوری وارد عمل شوند که “بیدار” باشند. در حالت عادی، حدود ۷۵٪ از میکروارگانیسم‌های موجود در خاک‌های زراعی در حالت “خواب” یا غیر فعال (Dormant)  هستند؛ چون به دلیل فقر منابع غذایی دچار گرسنگی شده‌اند.

شوری خاک چه تأثیری بر عملکرد میکروارگانیسم‌های خاک دارد؟

برخی از میکروارگانیسم‌های خاک می‌توانند در شرایط شور زنده بمانند و حتی به رشد گیاهان در سطوح بالای شوری کمک کنند. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که میکروب‌های خاک، به‌ویژه آن‌هایی که با رشد گیاه، ناحیه ریزوسفر (اطراف ریشه)، و شبکه‌های میکوریزایی در ارتباط هستند، می‌توانند در زمان بروز تنش‌های محیطی، تغذیه گیاه را پشتیبانی کنند.

به این نکته توجه داشته باشید که برای دریافت مزایای میکروارگانیسم‌های خاک، باید آن‌ها را با منابع کربنی تغذیه کرد؛ یعنی استفاده از محصولات حاوی کربن برای فعال‌سازی آن‌ها ضروری است.

هرچند برخی از میکروب‌ها می‌توانند در خاک‌های شور زنده بمانند، اما بهتر است سطح شوری در حد سالم و متعادل باشد تا ویژگی‌های میکروبیوم خاک، ساختار جمعیتی، و عملکرد آن‌ها حفظ شود. افزایش بیش از حد شوری باعث کاهش فعالیت کلی میکروارگانیسم‌ها می‌شود، زیرا تنش اسمزی و وجود یون‌های سمی فعالیت آن‌ها را مختل می‌کند. همچنین، تنوع میکروبی و جمعیت کلی میکروارگانیسم‌های خاک کاهش می‌یابد.

در سطوح پیشرفته‌تر شوری، ممکن است تقریباً تمام موجودات زنده در خاک از بین بروند.

روش‌هایی برای کمک به کاهش سطوح بالای شوری خاک

اگر فکر می‌کنید که خاک‌تان دچار مشکل شوری است، هدایت الکتریکی (EC) را اندازه‌گیری کنید، زیرا وجود نمک باعث افزایش مقدار EC می‌شود. اگر مشخص شد که شوری بالاست، نقاط با بیشترین شوری را شناسایی کرده و با استفاده از یک یا چند روش زیر، برای اصلاح آسیب‌ها برنامه‌ریزی کنید.

1. روش‌های آبی (Hydro-practices)

به روش‌های آبی به‌عنوان راهی برای شست‌وشوی نمک از مزرعه و حفظ زهکشی مناسب نگاه کنید.

زهکشی خوب نیازهای آبشویی را در خاک‌های سالم برآورده می‌کند. اگر خاک شما دارای شوری بالا باشد، باید نیاز به آبشویی را تا حد امکان کاهش دهید تا از بالا آمدن سطح آب زیرزمینی جلوگیری کرده و ورودی آب به سیستم زهکشی را به حداقل برسانید.

سیستم‌های زهکشی که می‌توانید در نظر بگیرید عبارت‌اند از:

• زهکشی سطحی
• زهکشی زیرسطحی
• زهکشی مویی (Mole drainage)
• زهکشی عمودی

عمق و فاصله بین خطوط زهکشی به نوع خاک و ملاحظات اقتصادی مزرعه شما بستگی دارد.

در مورد بهترین روش‌های آبیاری، می‌توان موارد زیر را در نظر گرفت:

• آبیاری قطره‌ای
• تناوب منابع آبی
• انتقال به مزارع دیم (بارانی)
• استفاده از آب آبیاری نمک‌زدایی‌شده

کارشناسان همچنین توصیه می‌کنند در مزارعی که در معرض خطر شوری بالا هستند، هر سه تا چهار نوبت آبیاری یک‌بار، میزان آب را افزایش دهند تا نمک اضافی از خاک شسته شود.

2. روش‌های زیستی  (Bio-Practices)

برخی از محصولات کشاورزی می‌توانند با افزودن اصلاح‌کننده‌های آلی یا معدنی، سطح شوری را کاهش دهند. همچنین برخی مواد شیمیایی می‌توانند شرایط خاک سدیمی را خنثی کنند. افزودن مواد آلی می‌تواند نفوذپذیری خاک و آزادسازی دی‌اکسید کربن را بهبود بخشد. استفاده از کمپوست یا سایر اصلاح‌کننده‌های آلی خاک، از جمله مالچ‌پاشی با کود دامی، نیز از میکروارگانیسم‌های خاک حمایت می‌کند که به نوبه خود سلامت خاک را بهبود می‌بخشند.

در هنگام کاشت، در مناطق شور می‌توانید ابتدا از بذر ارزان‌قیمت مانند جو استفاده کنید و سپس یونجه را اضافه کنید تا تثبیت و استقرار گیاه تضمین شود. همچنین می‌توانید محصولاتی با تحمل بالا به شوری مانند حبوبات را انتخاب کنید. یا در نظر داشته باشید که مناطق با شوری بالا را به پوشش دائمی برگردانید یا با روش‌هایی مانند کشاورزی ترکیبی (آگروفارستری) تنوع بخشید.

3. روش‌های خاک‌ورزی (Soil-Practices)

بیشتر خاک‌هایی که دچار افزایش سطح شوری شده‌اند، می‌توانند از کاهش شخم بهره‌مند شوند، زیرا این کار به حمایت از میکروبیوم خاک کمک می‌کند.

اگر شوری تنها بخشی از زمین‌های شما را تحت تأثیر قرار داده است، می‌توانید با تراز کردن زمین (لندلیف) آب را به‌صورت یکنواخت‌تری توزیع کنید تا آبشویی بهتری انجام شود یا می‌توانید روش جدیدی برای کاشت به کار ببرید، مانند کاشت روی بسترهای شیبدار یا شیارهای بلند شده.

در موارد شدید، برخی کشاورزان برای بهبود نفوذپذیری خاک، شخم عمیق انجام می‌دهند تا کلوخه‌های خاک را شکسته و نرم کنند. همچنین می‌توانید با روش‌های مکانیکی، نمک را از سطح خاک حذف کنید.

اما مراقب باشید که چقدر خاک خود را به هم می‌ریزید؛ چون شخم مداوم و عبور ماشین‌آلات سنگین می‌تواند باعث تراکم خاک و افزایش مشکلات شوری شود، به‌خصوص اگر کشاورزان با دقت عمل نکنند.

بهترین راه برای مدیریت شوری خاک: پایش، برنامه‌ریزی و تغذیه میکروب‌های گرسنه خاک

کار کردن با زمین‌های شور نیازمند کار بیشتر (برای رفع یا کاهش مشکلات خاک و محصول) و برنامه‌های گران‌قیمت اصلاح خاک است و در نهایت منجر به کاهش بازده سرمایه‌گذاری روی کودها و احتمالاً کاهش درآمد و تامین مواد غذایی می‌شود.

سطوح بالای شوری یکی از عوامل محدودکننده اصلی تولیدات کشاورزی و امنیت غذایی است. اما روش‌هایی وجود دارد که می‌توانید با حمایت از سلامت، ساختار و بافت خاک، بیشترین بهره را از خاک‌های شور ببرید.

The post شوری خاک ،علل، تأثیرات، راه‌های کاهش و راهکارهایی برای مقابله با شوری” appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

تاریخ کاشت: در خوزستان یونجه را می‌توان در دو فصل اوایل بهار یا اوایل پاییز کشت کرد. کشت بهاره از اواخر اسفندماه آغاز و حداکثر تا اواسط فروردین و قبل از گرم شدن هوا ادامه می‌یابد. در این تاریخ کاشت آبیاری اهمیت خاصی دارد زیرا باید از خشک شدن کامل مزرعه و تجمع نمک و املاح در سطح خاک جلوگیری کرد. توصیه می‌شود در صورت امکان آبیاری‌ها شبانه و سبک انجام شود تا تلفات گیاهچه‌های جوان به حداقل برسد. کشت پاییزه از اواخر شهریور تا حداکثر نیمه دوم مهر امکان‌پذیر است. کشت پاییزه با توجه به تناوب زراعی منطقه، داشتن فرصت کافی برای تهیه بستر و مناسب بودن شرایط آب و هوایی پس از کاشت به شرط کنترل علف‌های هرز نسبت به کشت بهاره برتری دارد.

خاک مناسب: مناسب‌ترین خاک برای یونجه خاک لومی یا خاک لوم رسی می‌باشد. زیرا در این شرایط ریشه به خوبی توسعه یافته و به همراه طوقه از استحکام لازم برخوردار می‌گردد. در خاک‌های شنی ریشه اصلی یونجه بسیار ضعیف و از تعداد ریشه‌های فرعی نیز کاسته می‌شود. خاک‌های رسی بواسطه سله بستن، قطع ریشه‌های فرعی و افزایش مقاومت خاک در مقابل توسعه ریشه چندان مناسب کشت یونجه نمی‌باشد.

آبیاری: با توجه به ریز بودن اندازه بذر یونجه، آبیاری اول و سبز کردن یکنواخت مزرعه اهمیت زیادی دارد و نیازمند آبیار مجرب و ماهر می‌باشد. تنظیم حجم آب ورودی به مزرعه و احداث نهر مضاعف برای کنترل آب و هچنین احداث جوی و پشته برای هدایت بهینه آب در سطح مزرعه و جلوگیری از شرایط غرقابی بسیار ضروری است. یونجه گیاهی است که ضمن نیاز آبی بالا به تنش غرقابی بسیار حساس است و اگر چند روزی در شرایط ماندابی قرار گیرد دچار پوسیدگی طوقه و یا ریشه شده و آسب فراوان می‌بیند. تنش غرقابی باعث می‌شود باکتری‌های همزیست با ریشه در نتیجه کمبود اکسیژن از بین بروند.

آبیاری دقیق و مرطوب نگه‌داشتن سطح مزرعه پس از کاشت سبب سبز شدن یکنواخت بذور خواهد شد. فواصل آبیاری‌های بعدی بسته به نیاز با توجه به شرایط آب و هوایی و با در نظر گرفتن مرحله رشد گیاه تعیین می‌شود و معمولا بین 7 تا 15 روز می‌باشد. اولین آبیاری بعد از چین‌برداری باید به نحوی انجام گردد تا آب سطح طوقه را فرا نگیرد.

نکته قابل توجه مقاومت بسیار بالا یونجه نسبت به خشکی می‌باشد. یونجه پس از استقرار در مزرعه قادر است دوره‌های طولانی مدت خشکی را حتی در گرم‌ترین ماه‌های سال یعنی خرداد، تیر، مرداد و شهریور به خوبی تحمل نماید. در صورت قطع آبیاری، رشد گیاه متوقف شده، یونجه به خواب رفته و به دلیل داشتن ریشه‌های عمیق با حداقل رطوبت موجود در اعماق خاک حیات خود را حفظ می‌کند. پس از آبیاری مجدد، یونجه از حالت خواب خارج شده و با سرعتی بیش از قبل تولید علوفه را آغاز می‌کند. این توانایی بخصوص برای مناطقی که در تابستان با مشکل کمبود آب مواجه می‌شوند اهمیت زیادی دارد زیرا به راحتی می‌توان آب مزرعه را قطع و در زمان مناسب نسبت به آبیاری اقدام نمود.

یونجه‌کاران باتجربه با استفاده از خاصیت مقاومت یونجه به خشکی، علف‌های هرز را کنترل و کیفیت علوفه را افزایش می‌دهند. به نحوی که پس از چین‌برداری‌ها مدتی به مزرعه خشکی می‌دهند در این صورت رطوبت سطح خاک که بذور و ریشه علف‌های هرز در آنجا واقع شده از بین می‌روند و عملا علف‌هرز کنترل می‌شود. اما یونجه به دلیل داشتن ریشه‌های عمیق حیات خود را حفظ و علوفه چین بعدی بدلیل کنترل علف‌های هرز به مراتب کیفیت بالاتری خواهد داشت         

کوددهی: یونجه گیاهی چندساله است که با توجه به شرایط آب و هوایی خوزستان عمر آن به بیش از 3 سال می‌رسد. همچنین به علت برداشت‌های متوالی مقدار زیادی از مواد غذایی از خاک خارج می‌شود.

الف- کود دامی: توصیه می‌شود کود دامی پوسیده و بدون علف هرز را به میزان 30 الی 40 تن در هکتار قبل از کشت، به خاک اضافه کرد.

ب- کودهای شیمیایی:

فسفات آمونیوم: از آنجا که کود فسفاته باید برای مدت چند سال نیاز مزرعه را تامین کند باید بر اساس آزمون خاک و قبل از کشت به خاک اضافه شود.

پتاسیم: غنی بودن خاک از پتاسیم کلید اساسی برای افزایش مقاومت یونجه در برابر سرمای زمستان و همچنین نوسانات شوری آب، خاک و خشکی می‌باشد که با توجه به آزمون خاک باید مصرف شود.

کود ازته: لازم نیست بعد از هر چین‌برداری مقداری کود ازته به مزرعه اضافه گردد. زیرا یونجه قادر است نیتروژن مورد نیاز خود را بواسطه باکتری‌های موجود در گره‌هایی که روی ریشه تشکیل می‌شود تامین نماید. مصرف کودهای نیتروژنه بعد از چین‌برداری سبب تضعیف باکتری‌ها و از دست رفتن پتانسیل بالقوه تامین کننده نیتروژن گیاه یونجه خواهد شد. بنابراین صرفا قبل از کاشت و به همراه کودهای پایه مقداری کود ازته (معمولا 100 کیلوگرم در هکتار اوره) بعنوان استارتر (جهت تسریع رشد اولیه یونجه) استفاده می‌شود و اکیدا پس از سبز شدن یونجه و فعال گردیدن گره‌ها نباید کود ازته مصرف شود.

گوگرد: گوگرد علی‌رغم اهمیت آن به فراموشی سپرده می‌شود. استفاده از گوگرد بویژه در خاک‌های لب‌شور و قلیایی بسیار اهمیت دارد و نقش به سزایی در جذب عناصر از جمله فسفر، تقویت ساخت پروتئین‌های یونجه و کیفیت علوفه دارد. اهمیت استفاده از گوگرد کمتر از فسفر نمی‌باشد و باید حتما به آن توجه نمود.

The post نکات فنی کوددهی یونجه appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد ﻧﻴﺘﺮوژن در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﭘﺎﺋﻴﻨﻲ ﻧﺨﻞ ﺧﺮﻣﺎ ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻣﻲ ﮔـﺮد د .رﻧـﮓ  ﺑﺮ گ ﻫﺎ در اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺒﺰ ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ زرد ﻣﻲ ﺑﺎﺷـﺪ ﻛـﻪ در اﺛـﺮ ﻛﻤﺒـﻮد ﺷـﺪﻳﺪ ﺑﺮگ ﻫﺎي ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻧﻴﺰ زرد ﻣﻲ ﮔﺮدد و در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﻬﻮه اي رﻧـﮓ ﺷـﺪه و ﺧﺸـﻚ می شوند.

کمبود نیتروژن در خرما

فسفر

ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد ﻓﺴﻔﺮ اﺑﺘﺪا در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﭘﺎﺋﻴﻨﻲ ﻧﺨﻞ ﺧﺮﻣـﺎ ﻇـﺎﻫﺮ ﻣـﻲ ﮔـﺮد د .در ﺣﺎﻟﺖ ﻛﻤﺒﻮد رﻧﮓ ﺑﺮﮔﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺳـﺒﺰ ﻣﺘﻤﺎﻳـﻞ ﺑـﻪ آﺑـﻲ در آﻣـﺪه و ﻧﻘـﺎط ارﻏﻮاﻧﻲ ﺑﺮ روي ﺑﺮگ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد و ﺑﺘـﺪرﻳﺞ  ﺑـﺮگ ﺑـﻪ ﺻـﻮرت ﺑﺮﻧـﺰه درآﻣﺪه ، ﻧﻮك ﺑﺮگ ﺷـﺮوع ﺑـﻪ ﺧﺸـﻚ ﺷـﺪن ﻣـیﻧﻤﺎﻳـﺪ ﺗـﺎ اﻳﻨﻜـﻪﺗﻤـﺎ م ﺑـﺮگ  ﺧﺸﻚ ﺷﻮد.

کمبود فسفر در خرما

پتاسیم

ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد ﭘﺘﺎﺳﻴﻢ اﺑﺘﺪا در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه و ﺑﺘﺪرﻳﺞ ﺑﺎ ﭘﻴﺸـﺮﻓﺖ ﻛﻤﺒﻮد، ﺑﺮگ ﻫﺎي ﺟﻮان ﻧﻴﺰ ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫﻨﺪ .اﻳـﻦ ﻋﻼﺋـﻢ در ﻣﻴـﺎن    ﮔﻮﻧﻪ متفاوت اﺳـﺖ و در ﻣـﻮرد ﻧﺨـﻞ ﺧﺮﻣـﺎ ﻋﻼﺋـﻢ ﻛﻤﺒـﻮد ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﺨﻞ ﺑﺪﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮگ ﻫﺎي ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻧﺎرﻧﺠﻲ ﻳـﺎ ﻗﻬـﻮ  ه اي ﺗﻴـﺮه ﻣﻲ آیند در ﺻـﻮرت ﻛﻤﺒـﻮد ﺷـﺪﻳﺪ در ﻧـﻮك و ﺣﺎﺷـﻴﻪ ﺑﺮﮔﻬـﺎ ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳـﻦ در ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻮﺧﺘﮕﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲ ﮔﺮدد. در ﺳﺎﻟﻬﺎي اﺧﻴﺮ ﻋﻼﺋـﻢ ﻛﻤﺒـﻮد ﭘﺘﺎﺳـﻴﻢ در    ﻧﺨﻴﻼت ﻛﺸﻮر ﺑﺨﺼﻮص ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺟﻴﺮﻓﺖ و ﻛﻬﻨﻮج ﺑﻮﺿﻮح ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺑـﻮده و مصرف کود های شیمیایی پتاسیم دار ضروری است.

منیزیم

ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد ﻣﻨﻴﺰﻳﻢ ﻧﻴﺰ اﺑﺘﺪا در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﻣﺴﻦ ﻳﺎ ﺑﺮﮔﻬﺎي ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ ﻇـﺎﻫﺮ ﺷـﺪه و ﺑﺘﺪرﻳﺞ ﻛﻞ درﺧﺖ، ﻋﻼﺋﻢ ﻛﻤﺒﻮد را ﻧﺸﺎن ﻣﻲ دﻫـﺪ.ﻛﻤﺒـﻮد اﻳـﻦ ﻋﻨﺼـﺮ در    ﻧﺨﻞ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻇﺎﻫﺮ ﺷـﺪن ﻧﻮارﻫـﺎﻳﻲ ﺑـﻪ رﻧـﮓ زرد روﺷـﻦ در اﻣﺘـﺪاد ﺣﺎﺷـﻴﻪ  ﺑـﺮ گ های پایینی ﺑــﻮده در ﺣﺎﻟﻴﻜـﻪ ﻣﺮﻛــﺰ ﺑـﺮگ ﺑــﻪ ﺻـﻮرت ﻛــﺎﻣﻼً ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﺒﺰ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ (زردی بین رگبرگی) در حالت کمبود شدید نوک برگچه ها ممکن است به صورت خشکیده در بیایید.

آهن

ﻛﻤﺒﻮد آﻫﻦ اﺑﺘﺪا در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﺟﻮان ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدد .در اﺑﺘـﺪا رﮔﺒﺮﮔﻬـﺎ ﺳـﺒﺰ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه  وﻟﻲ ﺑﺎﻓﺖ ﻣﻴﺎن رﮔﺒﺮﮔﻬﺎ زرد ﻣﻲ ﺷـﻮد و در نهایت تمام برگ و قسمت های پایینی گیاه نیز زرد رنگ می گردند.

منگنز

ﻛﻤﺒﻮد ﻣﻨﮕﻨﺰ اﺑﺘﺪا در ﺑﺮگ ﻫﺎي ﺟﻮان ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد .ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻛﻤﺒـﻮد ﺑـﺪﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮگ ﻫﺎ اﺑﺘﺪا ﺑﻪ رﻧﮓ زرد در می آیند و همراه با این زردی ﻧﻮارﻫﺎي ﺧﺸﻜﻴﺪه ﺑـﻴﻦ رﮔﺒـﺮ گ ﻫـﺎ ﻇـﺎﻫر می شود. ﺑـﺎ ﺗﺸـﺪﻳﺪ ﻛﻤﺒـﻮد ﺗﻤـﺎم ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎي ﺑﺮﮔﭽﻪ ﻫﺎي ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺻـﻮرت ﺧﺸـﻜﻴﺪه و ﭘﮋﻣـﺮده در ﻣـﻲ آﻳﻨـﺪ و  ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ اﻳﻦ ﺑﺮﮔﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻪ ﻃﺮف داﺧﻞ ﺧـﻢ ﻣـﻲ ﺷـﻮﻧﺪ و ﺑـﺮگ ﺣﺎﻟـﺖ  ﻟﻮﻟﻪ اي ﭘﻴﺪا ﻣـﻲ ﻛﻨـد. علاوه ب این جوانه های جدید سریع از بین می روند.

The post علائم کمبود عناصردرخرما appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

زنجره خرما با نام علمی Bergevin Ommatissus binotatus   که حشره ماده بالدار دارای رنگ زرد روشن مایل به سبز بوده و طول بدن آن 6-4 میلیمتر است. روی بدن این 4 تا 10 عدد لکه سیاه وجود دارد کهکه دو تای آن در قسمت پیشانی و دو عدد دیگر آندر پشت سینه اول قرار دارد. بقیه لکه ها  در حلقه های شکم زنجره ماده است و نر ها فاقد این لکه ها در شکم هستند.

حشره کامل زنجرک خرما

مناطق انتشار و زیان آفت

زنجرک خرما یکی از آفا زیان آور مناطق خرما خیز کشور می باشد.حشرات بالدار این آفت و پوره های آن بسیله خرطوم خود شیره برگ ها و مواد سزینه را مکیده و فضلات شیرین و چسبناکی از خود رو و زیر برگ ترشح می کنند و در نتیجه میه های خرما ریخته و آنچه می ماند نامرغوب و لاغر  غیرقابل مصرف است و بر اثر حمله این آفت تمام قسمت های فوقانی درخت چسبناک می شوند و به همین مناسبت این آفت را در جنب کشور شیره یا عسلک خرما می گویند.

خسارت زنجرک در خرما

کنترل زراعی

• رعایت اصول صحیحفنی در احداث باغ
• رعایت تراکم و فاصله کاشت نخل ها(حداقل 8*8 متر)
• حذف علف های هرز و آبیاری منظم
• حذف به موقع پاجوش از نخل و هرس به موقع برگ ها

کنترل بیولوژیک

بعضی از شکارگرها نظیر کفشدوزکهای bipustulatus  chilocorus و Chlomens sexmaculatus  و شیر شته Chrysopa و انواع متعددی از عنکبوتها  در کنترل طبیعی این آفت نقش دارند

کنترل شیمیایی

• دیازینون 60 درصد به نسبت 2-1.5 در هزار
• سیوانتو 20 درصد به نسبت 0.5 در هزار
• فوزالون به نسبت 2 در هزار

نکته: نوبت اول 7 تا 10 رز پس از گرده افشانی و نوبت دوم دو هفته بعد انجام شود.

کرم میوه خوار خرما

این آفت با نام علمی Batrachedra amydraula حشره بالغ آن پروانه ای به رنگ خاکستری مایل به سفید با پولک های نقره ای است و در سطح بدن نقطه های کوچک قهوه ای دارد.شاخک های آن نخ مانند  عرض بدن آن با بال های باز13-11 میلیمتر است. لارو این آفت سفید مایل به زرد کمی صاف و براق است.

حشره بالغ کرم میوه خوار

خسارت کرم میوه خوار

لارو کرم میوه خار در بهار زمانیکه میوه ها در مرحله حبابوک هستند پس از تنیدن تار، بر روی میوه های نارس مستقر شده و قسمت انتهایی خرما نزدیکی کاسبرگ و گاهی نیز وسط آن را سوراخ می کند و در نهایت گوشت و هسته میوه تغذیه می کند و ارتباط میوه را با دم خوشه قطع می کند. در نتیجه میوه چرکیده شده به رنگ قهوه ای مایل به قرمز درامده بر روی زمین می ریزد. حداکثر خسارت در مراحل رشدی کیمری و خارک است.

خسارت کرم میوه خوار

کنترل زراعی

• پوشاندن خوشه ها پس از گرده افشانی با پارچه و الیاف مخصوص و باز کردن آنها پس  30 تا 45 روز. زیرا در این مدت حشره بالغ نمی تواند روی خوشه  میوه خرما تخم ریزی کند.
• جمع آوری  و انهدام میوه های آلوده
• انجام عمل هرس دمبرگ و حذف الیاف اطراف تنه

کنترل بیولوژیک

 در ایران چهار نوع زنبور پارازیتوئید وجود دارد که از لاروهای میوه خوار تغذیه می کنند که عبارتند از:

1-Microbracon hebetor

2-Bracon brevicornis

3- phanerotoma ocularis

4-Gonizus sp.

کنترل شیمایی

1- دیازینون به نسبت 2 در هزار

2- آوانت به نسبت 1 در هزار

3- پیریمیوفوس متیل به نسبت 2 در هزار

نکته: در نخلستان هایی که زجره خرما  و کرم میوه خوار توام باهم وجد دارند کاربرد یکی از سمم بالا به نسبت 2-1.5 در هزار هر دو آفت را کنترل می کند.

کرم گرده خوار خرما

ای آفت با نام علمی Arenipses sabella در تمام مناطق خرما خیز کشور وجود دارد. خسارت این آفت از زمان ترکیدن غلاف های خرما شروع می شود.لاروها در بهار از گرده های خرما تغذیه کرده و سبب می شود که خوشه ها شکل اصلی خود را از دست  و با جود رطوبت در بهار و حمله قارچ ها و باکتری ها خوشه های آفت زده سیاه می شوند. در اثر زیان های این آفت دانه های خرما از سبز روشن به زرد تیره تغییر رنگ می دهند و پس از مدتی دوده ای شکل می شوند.

حشره کامل و خسارت کرم گرده خوار

 کنترل

این آفت نیاز به مبارزه جداگانه ندارد. در مناطقی که با کرم های میوه خوار و زنجرک خرما مبارزه می شود این آفت نیز از بین می رود.

کنه تارتن خرما

کنه تارتن با نام علمیparatetranychus afrasiaticus   دارای تخم های سفید متمایل به زرد می باشد که بر روی میوه ها و داخل تارهای عنکبوتی دیده می شوند. کنه بالغ به رنگ سفید تیره مخلوط کمی زردی است.شکل کنه بیضی  و انتهای بدن کنه نر قدری باریک و مثلثی است. کنه ماده 0.3 میلی متر و نر آن 0.2 میلیمتر طول دارد کنه بالغ  دارای 4 جفت پا می باشد.

کنه تارتن خرما

خسارت کنه

در جنوب ایران در ماه های تیر و مرداد که خرما در مرحله خارک می باشند کنه ها شدیدترین حملات خود را آغاز می کنند و ضررهای جبران ناپذیری را ایجاد می کنند.این کنه از شیره برگ های جوان و میوه های نارس خرما تغذیه می کنند بر اثر تغذیه کنه رنگ طبیعی برگ ها تغییر می کند  به رنگ خاکستری مایل به سفید یا زرد کمرنگ در می آید.خرماهای آسیب دیده شکاف برداشته و مواد قندی و شیره نباتی از آن خارج می شود. پوست میوه نیز سخت وخشک می شود. در زمان طغیان این آفت خوشه های خرما پوشیده از غبار شده و میوه های خرما چرکیده شده و بر روی زمین می ریزند .

نکته: ارقام زاهدی و استعمران به این آفت تقریبا مقاوم هستند اما ارقام مرداسنگ،برحی و لیلوئی به این آفت بسیار حساس هستند.

خسارت کنه تارتن خرما

کنترل زراعی

• حذف علف های هرز به خصوص علف هرز مرغ
• آبیاری منظم و به موقع
• هرس به موقع برگ ها و دمبرگ ها و خذف الیاف اطراف تنه درخت
• تقویت درخت با کودهای شیمیایی
• میانه ماری با سورگوم و یونجه

کنترل شیمایی

• گوگردهای قابل حل  به نسبت 3-1 در هزار
• سم تدیون به نسبت 2 در هزار(عقیم کردن تخم کنه)
• سم آکتلیک با نسبت 2 در هزار

سوسک شاخدار خرما

سوسک شاخدار با نام علمی Oryctes elegans کرم این آفت در قسمت تاج درختان خرما و قاعده دمبرگ های اصلی و دم خوشه زندگی می کند و در آن محل تولید حفره نموده و سبب سائیدگی دم خوشه و دمبرگ ها شده و در نتیجه شاخه و خوشه ها می شکنند.خوشه هایی که دارای محصول زیادی هستند بر اثر نرسیدن غذای کافی به خوشه ها میوه های آن ها چروکیده و نامرغوب می گردند.حشره بالغ این آفت سوسک سیاع براقی است که حدود 38-36 میلیمتر طول دارد و در قسمت سر آن یک شاخ کوچک مشاهده می شود.این شاخ در نرها بزرگتر از ماده ها است. لارو این آفت سفید مایل به خاکستری است و دارای آرواره های قوی می باشد که به آسانی انتهای دمبرگ ها و دم خوشه خرما را جویده و حفره درست می کنند. این آفت در اردیبهشت و خرداد ماه در نخلستان ها فراوان است.

خسارت سوسک شاخدار خرما

کنترل

• از  اسفندماه به بعد تا هنگام برداشت محصول خرما کرم این آفت فعال است باید هر ماه د مرتبه می توان قسمت تاج درختان خرما را طعمه مسموم پاشیده به این ترتیب کرم ها با تغذیه و یا تماس با این طعمه از بین می روند.
• برای تهیه طعمه لیندین 25 دصد را با مقداری آب در حدود 5 ایتر مخلوط می کنند و خوب بهم می زنند سپس بقیه آب را با سم مخلوط  و بر روی سبوس می پاشند.
• رعایت بهداشت نخلستان
• جمع آوری لاروها از درون تاج درخت هنگام گرده افشانی
• هرس به موقع و آبیاری منظم

سوسک چوب خوار(شاخک بلند) خرما

سوسک چوب خوار خرما با نام علمی Psudophilus testaceus   حشره بالغ آن سوسک قهوه ای رنگی است که 27-25 ملیمتر طول دارد.شا خک ها  بلند و در نر ها تا انتهای بدن حشره رسیده . دوازده مفصل دارد اندازه لارو آن تا 50 میلیمتر می رسد که رنگ آن سفید شیری و سر لارو قهه ای تیره است.

حشره کامل سوسک شاخک بلند

خسارت سوسک شاخک بلند

لارهای این آفت از انتهای ساقه های برگ خرما تغذیه می کندد و دالان های زیادی درست می کنند و 8 تا 10 ماه از سال را داخل تنه و ساقه های برگ خرما  می گذرانند. تنه نخل های آلوده به این آفت ضعیف شده  و در نتیجه محصول خرما کاهش می یابد و درخت خرما پس از گذشت مدتی خشک می شود.

خسارت سوسک شاخک بلند(چوبخوار)

کنترل شیمیایی

• مبارزه با این آفت در موقعی که سوسک ها خارج می شوند با سموم فسفره بادوام امکان پذیر است. ضمنا در ائاخر خرداد ماه که لارو های آفت از تخم خارج می شوند گرد پاشی در قسمت تاج درختان خرما با پودر لیندین 5 درصد یا سوین 5 درصد به مقدار 20 تا 30 گرم برای هر اصله درخت توصیه می شود.
• دورسبان یک لیتر + سبوس گندم

کنترل زراعی

• تقویت درختان خرما با کودهای شیمیایی بویژه کودهای پتاسه
• آبیاری منظم
• هرس به موقع برگ ها و دمبرگ ها

سرخرطومی حنائی خرما

این حشره با نام علمی Rhynchophorus ferrugineus  به رنگ قرمز متمایل به قهوه ای (حنایی) تا قهوه ای تیره دیده می شود.طول بدن آن 35-25 میلیمتر است و بالپوش ها دارای شیارهایی به موازات طول بدن هستند و تمام مفاصل شکم را نمی پوشانند.لارو آن بدون پا  و به رنگ سفید شیری، کمی خمیده و قطور با سری قهوه ای با آراواره های قوی است.

لارو و حشره کامل سرخرطومی خرما

خسارت

خسارت اصلی آفت مربوط به مرحله لاروی آن است. پس از تفریخ تخم؛ لاروها با تغذیه خود تونل هایی به طرف داخل تنه به قطر تقریبی 10 تا 20 میلیمتر در جهات مختلف ایجاد کرده و از بافت نرم  وآبدار مغز درختان خرما تغذیه می کنند. تغذیه لارو از بافت های زنده داخلی تنه،تنه جوش ها و دمبرگ ها باعث توخالی شدن تنه و مرگ درخت می شود.

خسارت سرخرطومی در درخت خرما

علائم تشخیص آفت

• ترشح صمغ چسبنده قهوه ای متمایل به قرمز از تونل های لاروی ایجاد شده توسط لاروها که بوی خاصی می دهد
• تولید خاک اره در کانال های تغذیه و مدخل کانال ها
• وجود شکاف های خروجی حشرات کامل
• مرگ درخت و جوانه مریستمی آن

خسارت سرخرطومی در خرما

کنترل زراعی آفت

• جلوگیری از ورود پاجوش ها از مناطق آلوده
• انجام عملیات هرس برگ، تنه جوش و پاجوش در فصل زمستان
• آبیاری کافی و تغذیه بهینه
• ضدعفونی نهال های خرما بوسیله قرص فسفید آلومنیوم زیر پوشش نایلونی
• استفاده از تله های فرمونی
• خارج کردن کلیه بقایای گیاهی  بویژه کنده و تنه های پوسیده درختان خرما
• منهدم کردن درختانی که آلودگی شدیدی دارند
• پوشاندن تنه درخت با تور تا ارتفاع دومتر
• خاک دادن پای درخت پس از حذف پاجوش ها

کنترل شیمیایی

• ضدعفونی و پانسمان محل زخم درختان با  مخلوط یک درصد اکسی کلرو مس
• تدخین درختان آلوده با قرص های فسفید آلومنیوم
• پانسمان زخم ها با استفاده از ترکیبات مسی یک درصد

بیماری های خرما

بیماری پوسیدگی گل آذین(خامج) خرما

عامل اصلی این بیماری، قارچ Mauginella scattae است.خامج یا پوسیدگی گل آذین خرما یکی از بیماری های قارچی مهم در نخلستان های کشورهای اطراف خلیج فارس  است. این بیماری تاکنون از استان های خوزستان، فارس، کرمان، بلوچستان و اصفهان گزارش شده است. بیماری در استان خوزستان بیشتر مطرح است. این بیماری در نخلستان هایی که دارای خاک های شور، سنگین و با زهکشی ضعیف هستند بسیار شدید است. میزان خسارت بیماری روی ارقام نر نیز به همان نسبت ارقام ماده قابل توجه است؛ زیرا برای عمل گرده افشانی مقادیر کافی از دانه های گرده سالم مورد نیاز است. در استان خوزستان ارقام کبکاب و حاجی محمدی از ارقام مقاوم به بیماری هستند.

علائم بیماری خامج

اولین علائم بیماری در هنگام ظهر اسپات یعنی اواخر زمستان و اوایل بهار به صورت لکه های قهوه ای کمرنگ دیده می شود.بیماری ابتدا از قسمت انتهای غلاف که نرم تر است، شروع شده و سپس به قسمت های دیگر غلاف گسترش پیدا می کند.قسمت های آلودا داخلی اسپات به رنگ زرد همراه با لکه های قهوه ای رنگ بر روی آن می باشد. در مراحل پیشرفته گل ها کاملا گندیده و سیاه  شده و روی غلاف اسپات، لکه های سیاه بزرگ با  حاشیه های صورتی ظاهر می گردد. اگر شدت بیماری در مراحل الیه بسیار زیاد باشد اسپات باز نمی شود  و کاملا خشک می شود.

علائم بیماری خامج خرما

عوامل انتشار این بیماری

• تاخیر در رشد سریع و مدائم اسپات ها که احتمال نفوذ قارچ در میان بافت های  اسپات و گل های درونی بیشتر می کند.
• اسپات های آلوده باقیمانده از فصل گذشته که قارج در بافت های آن به صورت میسلیوم پایدار مانده است
• قاعده برگ و الیاف آلوده که منبع مهم آلودگی هستند

کنترل زراعی

رعایت اصول به زراعی و بهداشتی

حذف اسپات های آلوده از باغ

هرس برگ های پیر

رعایت فاصله مناسب کاشت(8*8)

کنترل علف های هرز و شخم کامل کف نخلستان

کنترل شیمیایی

سم پاشی پس از برداشت محصول  و قبل از بازشدن اسپات ها (بهمن ماه) انجام شود

سم های بنلیت، کوپروایت،زینب، تیوفانات متیل(یک در هزار) بنومیل و تیابندازول(یک در هزار) توصیه می شود.

بیماری زنگ زگیلی(سیاهک دروغی) خرما

عامل این بیماری قارچ Graphiola phoeinicis است.این بیماری در همه نقاط خرما خیز دنیا شایع است به خصوص در مناطقی که رطوبت هوا بالا است.وجود این بیماری در ایران در شهرهای میناب، بندرعباس و سیستان و بلوچستان گزارش شده است.

علائم بیماری

قارچ عامل بیماری به قسمت های مختلف برگ نظیر برگچه ها و رگبرگ اصلی برگ حمله میکند.ابتدا در زیر اپیدرم بافت مورد حمله نقطه های کوچک ایجاد می شود که به تدریج توسعه می یابد و در مراحل آخر،محل مورد حمله سیاهرنگ می شود. در این موقع زگیل های کوچک استوانه ای شکل که قطر آن ها بین 3-1 میلیمتر است بر روی سطح برگ تشکیل می شود.

خسارت بیماری زنگ زگیلی

کنترل بیماری

یکی از راه های مبارزه با این بیماری هرس کردن برگ های آلوده و سوزاندن آنها است.

سم پاشی با سم بردو یا کوپراویت قبل از پراکنده شدن اسپورهای قارچ می تواند مفید باشد.عملیات سمپاشی باید طی 4-3 مرحله و به فواصل 15 روز یک بار انجام شود.

بیماری بایود خرما

عامل این بیماری قارچ Fusarium oxysporum var.albedinis است و یکی از مهم ترین بیماری های نخل است.

علائم بیماری

علائم این بیماری ابتدا روی یک یا تعدادی از برگ هایی که تازه به رشد کامل رسیده اند ظاهر می شود.معمولا برخی از برگ های تیز یا برگچه ها به سوی قاعده یک طرف برگ سفید می شوند و سپس با گسترش بیماری در امتداد یک طرف محور اصلی به سوی راس برگچه ها ی مجاور سفید می شوند.بعد از آنکه یک طرف مبتلا شد سفید شدگی و رنگ برگچه ها از سمت مقابل به سوی پایین ادامه می یابد تا منجر به مرگ برگ می شود.

علائم بیماری بایود در برگ نخل

با مرگ برگچه ها، لکه ای قهوه ای در سمت پشتی محور اصلی ظاهر می شود و سطح آن محل بسیار فرورفته می گردد.با مرگ برگچه ها لکه قهوه ای ظاهر شده و سطح منطقه ی بیمار بسیار فرورفته می گردد. جوانه انتهایی نیز می میرد که منجر به مرگ نخل می شود.

علائم بیماری بایود در نخل

کنترل بیماری

• استفاده از ارقام مقاوم
• اجرای روش های قرنطینه شدید در جلوگیری یا تاخیر انتشار بیماری
• از بین بردن نخل های بیمار
• ضدعفونی خاک با متیل بروماید و کلروپیکرین
• اجتنباب از آبیاری زیاد
• استفاده از کودهای حیوانی کاملا پوسیده و فاقد آلودگی

عارضه خشکیدگی خوشه خرما

خشکیدگی خوشه خرما عارضه ای است که در چندساله اخیر خسارت هنگفتی را به نخلداران برخی مناطق کشور نظیر جیرفت و بم، کهنوج،بوشهر، هرمزگان و خوزستان وارد نموده است.این عارضه برای اولین بار در سال 1368 در کهنوج بر روی رقم مضافتی گزارش شده است. تاکنون فرضیه های متعددی از جمله امکان دخالت عوامل آب و هوایی، امکان دخالت عوامل بیماری زا به ویژه عوامل قارچی، کمبود و یا اختلالات تغذیه ای و عدم رعایت اصول مدیریتی و به باغی در نخلستان در مورد بروز یا توسعه این عارضه در کشور مطرح شده است. با این وجود هیچ یک از فرضیه های فوق به صورت قطعی به عنوان عامل اصلی بروز عارضه مورد تأیید قرار نگرفته است.

علائم عارضه خشکیدگی خوشه خرما

این عارضه که معمولا در مرحله تبدیل خارک به رطب اتفاق می افتد باعث پژمردگی و خشکیدگی ناگهانی میوه ها و خوشه ها می شود. وقوع عارضه در بعضی از ارقام با ظهور نوارهای طولی قهوهای تیره و نکروزه که از وسط دم خوشه شروع و به دو طرف امتداد پیدا می کند، همراه است که در نهایت به خشکیدن کل خوشه و رشته های آن می شود.

این عارضه تاکنون روی ارقام مضافتی، کلوته، مرداسنگ، خاصویی، کبکاب، بریم و برحی دیده شده است. در واقع وزش بادهای گرم و خشک باعث تشدید و اپیدمی شدن این عارضه می گردد.

عارضه خشکیدگی خوشه خرما

کنترل

تحقیقات نشان داده است که کلیه راهکارهای مؤثر برای تعدیل شرایط حرارتی و رطوبتی در نخلستان و افزایش مقاومت درختان نسبت به تنش های محیطی، به ویژه تنش های گرمایی و خشکی، باعث کاهش خسارت عارضه می شوند. از جمله مهم ترین این راه کارها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• مدیریت صحیح آبیاری در نخلستان ها به ویژه در دوره بحرانی ایجاد عارضه (تیرماه لغایت نیمه اول شهریور بسته به رقم و منطقه کاشت). در این خصوص انجام آبیاری منظم از زمان تشکیل میوه تا اواخر مرحله شهریور بسته به رقم و منطقه کاشت). در این خصوص انجام آبیاری منظم از زمان تشکیل میوه تا اواخر مرحله 7-4 روز یک بار بسته به شرایط خاک و منطقه و ترجیحا در شب توصیه می شود.
• تغذیه بهینه درختان خرما بر اساس آزمون خاک با کودهای پتاسه، فسفره و نیتروژنه و کودهای کم مصرف مانند آهن، روی، مس و منگنز در اواخر زمستان به صورت چالکود و محلول پاشی با سولفات پتاسیم
• رعایت نسبت 10-8 برگ به یک خوشه به ویژه در ارقام حساس که خوشه های بزرگ دارند.
• انجام عملیات تنک به روش حذف یک سوم نوک خوشه ها در مرحله گرده افشانی
•  پوشش دهی خوشه خرما با کیسه های حصیری
• احداث بادشکن به ویژه در اطراف نخلستان های جدیدالاحداث و در مسیر بادهای گرم و خشک غالب
• کنترل به موقع آفات میوه خوار و آسیب رسان به خوشه های خرما به ویژه کرم میوه خوار، کنه تارتن و سوسک شاخدار خرما
• میانه کاری نخلستان با محصولاتی مانند شبدر برسیم، یونجه و سورگوم برای تعدیل شرایط حرارتی و رطوبتی نخلستان

عارضه نوک سیاه

نوک سیاه یکی از عارضه های فیزیولوژیک میوه خرما است. این عارضه بر اثر ترکیدگی بیش از حد پوست مخصوصا بصورت شکاف های عرضی  در انتهای میوه و خشکیدن بعدی و فساد بافت های زیر جلدی در این قسمت بوجود می آید. عارضه نوک سیاه  بر اثر وقوع بارندگی یا افزایش رطوبت نسبی هوا در اواخر مرحله کیمری یا ابتدای مرحله خارک بوجود می آید.

عارضه نوک سیاه در خرما

کنترل نوک سیاه خرما

• جلوگیری از تنک کردن مفرط میوه
• توجه دقیق به آبیاری،شخم، تنک کردن و تهویه می تواند خسارت را کاهش می دهد
• عواملی مانند آب راکد، رطوبت بیش از حد خاک، وجود محصولات میان کاشته و علف های  هرز و آبیاری زیاد مخصوصا در این مرحله از رشد میوه سبب تشدید عارضه می گردد.

The post آفات وبیماریهای خرما appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.

کودهای آلی

حداقل هر دوسال یکبار باید مقدار 50-30 کیلوگرم کود حیوانی پوسیده در خاک پای درختان خرما پخش و مخلوط گردد بطور کلی میزان کربن آلی در خاک پای درختان باید بیش از یک درصد باشد.بهترین زمان مصرف کودهای حیوانی در اواخر زمستان می باشد.

کودهای شیمیایی

به طور کلی گیاهان از جمله درخت خرما به 16 عنصر غذائی نیاز دارد عناصر ازت، فسفر و پتاس در زمره عناصر پرمصرف بشمار می روند. نسبت جذب سه عنصر ازت،فسفر و پتاس در برگ خرما به ترتیب 6، 1، 16 و در میوه آن 10،1،5  می باشد. مقادیر  کودی در سه زمان کاشت، در نخل های کمتر از 4 سال و در نخل های بیشتر 4 سال مطابق جداول زیر توصیه می شود.

توصیه کودی در زمان کاشت نهال یا پاجوش خرما

سولفات آمونیوم و سولفات پتاسیمرا می توان با خاک سطحی مخلوط و مورد استفاده قرار داد و یا می توان بعد از کاشت نهال همراه با سیستم آبیاری استفاده کرد.

توصیه کودی برای نخل های با سن کمتر از 4 سال

برای درختان کمتر از 3 سال میزان نیتروژن پیشنهادی نصف می شود.

توصیه کودی برای  نخل های با سن بیشتر از 4 سال

زمان مصرف کودهای شیمیایی

به منظور کسب بهترین نتیجه از مصرف کودهای شیمیایی، باید زمان مصرف کودها با مراحل حساس در ایام رشد گیاهان منطبق شود. بهترین زمان مصرف کودهای شیمیایی در نیمکره شمالی (از جمله ایران) در ماه های بهمن (زمان گلدهی) و تیرماه (زمان رشد و نمو تکامل میوه) پیشنهاد شده است. مصرف کودهای شیمیایی با استفاده از سیستم های آبیاری تحت فشار و همراه با برنامه آبیاری نیز در بعضی از نخلستان های تجاری در برخی از کشورهای خرماخیز انجام می شود.

توصیه کودی سالانه نخل خرما به روش کود آبیاری

کود نیتروژنه باید به مدت 8 ماه و از ماه های آبان تا خرداد به درختان خرما داده شود. مصرف فسفر و پتاسیم هر 3 ماه یکبار(اوایل بهمن، اوایل اردیبهشت، اوایل مرداد و اوایل آبان) صورت می گیرد.

 به منظور تامین عناصر غذائی مورد نیاز نخل خرما در کشور موارد زیر توصیه می شود.

نیتروژن

میزان کود توصیه شده در ارقام مختلف بین500-300 گرم سولفات آمونیم به ازای هر سال سن درخت متغیر است که حد پایین300 گرم برای ارقامی با پتانسیل عملکرد پایین و حد بالای 500 گرم برای ارقامی با پتانسل عملکرد بالا توصیه می شود. می توان از کودهای اوره و نیترات آمونیوم هم استفاده کرد اما سولفات آمونیم ارجحیت دارد.

فسفر

توصیه کودی فسفر برای نخلستان ها کشور

پتاسیم

توصیه کودی پتاسیم برای نخلستان های کشور

نکته: مصرف کودها یک سال پس از کشت پاجوش ها شروع و پس از سن 15 سالگی مقدار مصرف ثابت می شود.

The post تغذیه خرما appeared first on دانش سبز، آموزشگاه آنلاین کشاورزی.